Harry Pierik: Sneeuwklokjes in de verborgen stadstuin (2)

Een kleine bloemlezing

Als je aan sneeuwklokjesgenieters vraagt welke sneeuwklok ze in hun tuin willen houden als ze er maar één mogen kiezen dan zal één op de tien Galanthus ‘S. Arnott’ noemen.

1

Deze foto maakt duidelijk zichtbaar dat Galanthus ‘S. Arnott’ met kop en schouders uitsteekt boven het gewone sneeuwklokje, Galanthus nivalis (L.O.) en het gevulde sneeuwklokje G. nivalis ‘Flore Pleno’(R.O). Linksboven tasten de opgerichte knoppen van G. plicatus ‘Jaquenetta’ de hemel af.

Dit prototype van het sneeuwklokje verspreidt een heerlijke honinggeur, groeit goed, vormt stevige pollen met opgerichte bloemen en is bovendien fraai van proportie. Ze is een slag groter dan het gewone sneeuwklokje, waar ik eerder over schreef en wat ik zo dadelijk vervolg.

2

Al meer dan een eeuw lang is ze in steeds meer tuinen te vinden, dit naar de vroegere burgemeester van het Schotse plaatsje Dumfries, Samuel Arnott, genoemde sneeuwklokje. Hij zond dit bolletje ooit naar Henry J. Elwes te Colesbourne, die dit plantje onder de naam ‘Arnott’s Seedling’ doorgaf aan zijn sneeuwklokjesvrienden. Sinds 1951 is de naam veranderd in Galanthus ‘S. Arnott’.

3

Sneeuwklokjes, Cyclamen en kerstrozen op een zonnige, prille lentedag in mijn verborgen stadstuin.

En nu weer verder met het gewone sneeuwklokje, Galanthus nivalis. In mijn vorige column heb ik Galanthus nivalis ‘Viridapice’ laten zien. Hier toon ik graag twee andere klassieke groenpunters.
Markant is Galanthus nivalis ‘Warei’. De plant als geheel is forser dan ‘Viridapice’ en dit sneeuwklokje heeft met ruim tien centimeter het grootste schutblad, dat als een langgerekte schacht boven elke bloem uitrijst.

4

Galanthus nivalis ‘Warei’ in 1885 vernoemd naar haar ontdekker, de bollenteler Thomas Ware uit Tottinham.

Bijna legendarisch is Galanthus nivalis ‘Scharlockii’, die in de negentiende eeuw door de Duitse apotheker Julius Scharlock ergens gevonden zou zijn in de vallei van de Nahe, een zijriviertje van de Rijn, ten zuidwesten van Frankfurt.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Galanthus nivalis ‘Scharlockii’, het klassieke ezelsoren-sneeuwklokje met de gedeelde schutbladen

Dit plantje is onmiddellijk te herkennen aan haar gespleten schutblad, dat wel wat doet denken aan de oren van een konijn, haas of … ezel, en hieraan heeft ze dan ook haar populaire naam ezelsoren-sneeuwklokje te danken. Deze groene ‘oren’ lijken sterk op gewoon sneeuwklokjesblad en bij de ene ‘Scharlockii’ zijn ze meer ontwikkeld en regelmatiger gevormd dan bij de andere. Zoals bij de meeste sneeuwklokjes is de variabiliteit ook binnen de ezelsoren groot. In sneeuwklokjesvelden kunnen in deze vorm spontaan zaailingen ontstaan. Zo zijn er gevulde, gele, maar ook witte ezelsoorvariëteiten.

6

Witte ezelsoor, Galanthus nivalis ‘Scharlockii’ zonder groene punten op de buitenste bloemblaadjes, met kleine, regelmatig gevormde schutbladen.

Van head gardener, sneeuwklokkenkenner en – verzamelaar Gert Jan van der Kolk kreeg ik jaren geleden een witte ezelsoor zonder groene punten en in mijn verborgen stadstuin heeft ook jarenlang een albino ezelsoortje gestaan. Dit ranke plantje, dat zich hier ooit spontaan heeft uitgezaaid, bleek een uiterst zwakke groeier en het heeft dan ook jaren geduurd voordat er zich een extra bolletje ontwikkelde. Juist omdat ze zo kwetsbaar is en ook wel tamelijk bijzonder, wil ik haar graag delen met andere sneeuwklokkenliefhebbers.

Spreiding van schaarse cultuurvariëteiten is sowieso verstandig want mocht ze bij mij verdwijnen dan doet ze het in ieder geval bij een ander. Iedere prille lente opnieuw vroeg Gert Jan van der Kolk mij hoe het met ‘Lady Scharlock’ ging en daarom heb ik haar aldus genoemd. Praktisch alles aan dit plantje is bleek en de bloem is zuiver wit, zonder een spoortje groen. Als ze op komt heeft ze wel iets van een krokus; de bloem verschijnt als een witte opgerichte druppel tussen het smalle blad. Deze bleekneus is een uitgesproken liefhebbersplantje dat het hele jaar met rust gelaten moet worden, liefst in een apart bedje.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Galanthus nivalis ‘Lady Scharlock’, een albino ezelsoortje, zelfs de schutbladen zijn bleek.

Omdat al mijn sneeuwklokken in gemengde borders staan, vind ik mijn tuin minder geschikt voor dit ezelsoortje, ook al is het haar geboorteplek. Na meer dan tien jaar trouwe bloei kreeg ik het gevoel dat ze iets achteruitging en ik dacht doorpakken.

Daarom heb ik haar uiteindelijk na wat slikken mijn zegen gegeven, in een envelop gestopt en naar Engeland gestuurd, waar ze zich onder gunstiger omstandigheden, tergend langzaam zal ontwikkelen, althans dat hoop ik. Elk vroege voorjaar vraag ik nu op mijn beurt aan Gert Jan hoe het met ‘Lady Scharlock’ gaat. ‘Twee blaadjes, helaas nog geen bloei’ was afgelopen jaar het antwoord.

‘Lady Scharlock’ is een allercharmantst plantje, maar ze verbleekt uiteraard in alle opzichten bij de sneeuwklok die ik mee zal nemen als ik ooit naar een onbewoond eiland word verbannen: Galanthus ‘S.Arnott’.

Harry Pierik

  1. […] Lees ook deel 2 over sneeuwklokjes in de verborgen stadstuin […]

    Like

Reacties zijn gesloten.